Z TIGEREM MENTAL nie pogubisz się w tym dramacie.
Na wschodnich krańcach kontynentu europejskiego:
była republika Żubrówki.
Ongiś siedziba Imperium.
Stary cmentarz w Lutzu
Pamięci Naszego Skarbu Narodowego
Pisarz
GRAND BUDAPEST HOTEL
Jakże często popełniany błąd:
przekonanie, że wyobraźnia pisarza pracuje non stop.
Że nieustannie podsuwa mu korowód zdarzeń i epizodów.
Że wszystkie jego pomysły rodzą się z powietrza.
Tymczasem prawda jest zupełnie inna.
Gdy czytelnicy odkryją, że piszesz,
sami podsuwają ci postaci i wydarzenia.
I dopóki potrafisz obserwować
i uważnie słuchać,
historie te nie przestaną...
Przestań! Nie! Nie wolno!
...nie przestaną cię nękać do końca życia.
Ten, który często opowiada cudze dzieje, usłyszy niejedną opowieść.
- Przepraszam. - Już dobrze.
Opisane tu zdarzenia przedstawiono mi
dokładnie tak, jak je tu prezentuję.
I to w całkiem niespodziewany sposób.
Przed laty,
kiedy cierpiałem na lekką postać pisarskiej gorączki,
rodzaj neurastenii nękającej inteligencję tamtych czasów,
postanowiłem spędzić sierpień
w uzdrowisku Nebelsbad u stóp alpejskiego Sudetenwaltz.
Zatrzymałem się w hotelu Grand Budapest;
malowniczym, pełnym rozmachu i słynnym niegdyś przybytku.
Niektórzy z was zapewne go znają.
Przyjechałem tam po sezonie, a hotel już dawno wyszedł z mody.
Rozpoczął się proces powolnego upadku wiodący do nieuchronnej rozbiórki.
Nieliczni goście
rozpoznawali się z widzenia,
jako jedyne żywe dusze zamieszkujące przepastne gmaszysko.
Choć nie sądzę, by ktokolwiek z nas wyszedł poza
uprzejme skinienie głową, gdy mijaliśmy się
W oranżerii,
arabskich łaźniach
i wagonikach kolumnowej kolejki.
Byliśmy wszyscy pełni rezerwy.
l każdy, bez wyjątku, był sam.
Być może ta wszechobecna cisza sprawiła,
że wszedłem w żartobliwą komitywę
z hotelowym konsjerżem, nazywanym tam "monsieur Jeanem".
Zadziwiał swoim lenistwem połączonym z wielką uczynnością.
Chyba kiepsko mu płacono.
Pewnego wieczoru,
kiedy stałem z nim łokieć w łokieć,
co weszło mi już w zwyczaj, zauważyłem obecność nowego gościa.
Niedużego starszego pana, elegancko ubranego,
o wyjątkowo żywej i bystrej fizjonomii.
Otaczała go wyczuwalna aura smutku.
Przyjechał, jak wszyscy, sam, ale najwyraźniej
owa samotność głęboko i szczerze mu doskwierała.
Objaw typowy i dla mojej dolegliwości.
Co to za intrygująca postać?
Spytałem monsieur Jeana.
Zaskoczyło mnie, że bardzo się obruszył.
- Nie wie pan? - Spytał.
Nie poznaje go pan?
Fakt, wyglądał znajomo.
To pan Mustafa we własnej osobie. Przyjechało świcie.
Nazwisko znane
co bardziej doświadczonym spośród was.
Pan Zero Mustafa był w swoim czasie najbogatszym obywatelem Żubrówki...
Imigrant krezusem
...i aktualnym właścicielem Grand Budapestu.
Ugoda z komisarzem
Często bawi tu tydzień i dłużej.
Co najmniej 3 razy w roku. Nigdy w sezonie.
Dał mi znak, bym nastawił ucha.
Zdradzę panu pewną tajemnicę. Zajmuje pokoik bez łazienki
na ostatnim piętrze.
Mniejszy niż winda towarowa.
Jak wiadomo,
Zero Mustafa kupował i zamieszkiwał
najwspanialsze zamki i pałace kontynentu.
A jednak tu, we własnym, niemal pustym hotelu,
zadawalał się służbówką?
Przerwał nam pewien poboczny wątek dramatyczny...
Ku rwa.
...który całkowicie zaprzątnął uwagę
monsieur Jeana.
Moją zaś tylko na krótką chwilę.
Jednakże
owa przedwczesna przerwa w opowieści
sprawiła, że od tej pory byłem, jak to mówią,
gespannt wie ein Flitzebogen.
Siedziałem jak na szpilkach.
I siedziałem tak aż do rana,
aż w końcu na swój tajemniczy i niezawodny sposób
fos po raz kolejny zadziałał na moja korzyść.
Podziwiam pańską twórczość.
Słucham?
Mówię, że znam i podziwiam pańską cudowną twórczość.
Bardzo uprzejmie dziękuję.
Czy monsieur Jean wspominał panu
o podstarzałym właścicielu tego przybytku?
Przyznam od razu, że sam byłem pana bardzo ciekaw.
Oczywiście, monsieur Jean się stara,
ale nie można go nazwać pierwszo- ani nawet drugorzędnym konsjerżem.
Ale cóż...
Czasy się zmieniły.
Łaźnie termalne są przepiękne.
Były w czasach świetności. Ale to już minęło.
Są zbyt dekadenckie.
Aleja mimo to uwielbiam tę urokliwą starą ruinę.
Jak udało się go panu kupić?
Pytam o hotel.
Nie kupiłem go.
.Jeśli to coś więcej niż grzeczność, a jeśli nie, to proszę się przyznać...
jeśli autentycznie pana to ciekawi,
to zapraszam dziś na kolację.
Będzie mi miło... będzie dla mnie zaszczytem opowiedzieć panu
swoją historię. Taką jaka jest.
Dwie kaczki pieczone z oliwkami.
Królik? Sałatka?
Pouilly-Jouvet, '52. I ćwiartka szampana.
To nam zajmie wystarczająco dużo czasu,
- jeśli umiejętnie zacznę. - Jak najbardziej.
A trzeba zacząć od poprzednika naszego wspólnego znajomego.
Uwielbianego pierwotnego konsjerża Grand Budapestu.
Rozpoczniemy, rzecz jasna od...
Część 1: Monsieur Gustave
- Stolik pod okno. - Tak jest.
- Taca na stolik. - Już.
O tam. Odkurzone i zabezpieczone?
- Oczywiście. - Do pudeł.
- Z firmy Oberstdorf & spółka? - Tak sądzę.
- Drugi kufer. Kto ma bilety? - Ja.
Daj mi je.
W porządku. Stań wrogu.
- Nie jadę. - Słucham?
- Nie wyjadę. - Dlaczegóż to?
' BOJĘ się. - Czego?
Że się więcej nie zobaczymy.
Skąd taka myśl?
Nie wiem, mam przeczucie.
Na Boga, możesz zostać, skoro...
- Jedź ze mną. - Do pieprzonego Lutz?
- Błagam. - Daj mi rękę.
Nie ma się czego bać. Zawsze masz reisefieber.
Fakt, tym razem objawy są silniejsze,
ale szczerze... Boże, coś ty zrobiła z paznokciami?
- Słucham? - Diaboliczny lakier,
- fatalna barwa. - Nie podoba ci się?
Nie tyle się nie podoba, ile budzi obrzydzenie.
- Może to cię ukoi. - Co? Nie recytuj.
Wsłuchaj się w słowa. Cicho!
"Błądząc raz wśród szlachetnej głuszy szarych, średniowiecznych sosen,"
ujrzałem nagrobek, schłostany deszczem, wytarty, nierzeczywisty,
"z inskrypcją dawno nieczytelną, choć wciąż tak pełną melancholii..."
Zapalisz za mnie świeczkę?
- w zakrystii Marii Panny? - Natychmiast się tym zajmę.
Pamiętaj: zawsze będę przy tobie.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
To sztuka, zdobyć lojalność takiej kobiety na 19 sezonów z rzędu.
- Tak, proszę pana. - Przywiązała się do mnie.
Tak, proszę pana.
Nigdy jej takiej nie widziałem.
Nie, proszę pana.
Roztrzęsiona jak srający pies.
To prawda.
Leć do katedry Marii Panny,
kup zwykłą świecę, weź 4 klubeki reszty,
zapal ją w zakrystii, Zmów koronkę,
kup mi u Mendla courtesan au chocolat, a resztę oddaj pucybutowi-kalece.
- Już się robi. - Stój!
- Coś ty za jeden? - Zero, proszę pana. Nowy boy.
- Zero, powiadasz? - Tak.
Pierwsze słyszę i widzę. Kto cię zatrudnił?
- Pan Mosher. - Panie Mosher!
Słucham?
Zatrudnił pan potajemnie tego chłopca na stanowisko boya?
Na okres próbny. Oczywiście, jeśli pan się zgodzi.
Może i tak. Dziękuję, panie Mosher.
Nie ma za co, monsieur Gustave.
Czas na rozmowę kwalifikacyjną.
A przedtem zapalić świecę?
Co? Nie.
Doświadczenie?
Hotel Kinsky, kuchenny, 6 miesięcy.
Hotel Berlitz, Sprzątacz, 3 miesiące.
- Przedtem na zmywaku... - Zero doświadczenia.
- Jeszcze raz dzięki. - Popraw czapkę.
- Przyjemność po mojej stronie. - Pękł pasek.
- Nie do przyjęcia. - Słusznie.
- Wykształcenie? - Uczyłem się czytać i pisać.
- Zacząłem podstawówkę... - Zero wykształcenia.
Wysadzili ją.
Cicero, wezwij hydraulika.
- Dziś po południu? - Niezawodnie, Frau Liebling.
- Co to? - Nie teraz!
Rodzina?
Zero.
Na szóste, Igorze!
Dlaczego chcesz być boyem?
A kto by nie chciał? W hotelu Grand Budapest...
To prawdziwa instytucja.
Bardzo dobrze.
- Tysiąc klubeków. - O rany.
Pan też był kiedyś boyem?
A jak myślisz?
- Od czegoś musiał pan zacząć... - Leć zapalić tę cholerną świecę.
Miesiąc później
l tak rozpoczęło się moje życie.
Młodszy boy na stażu
w hotelu Grand Budapest
pod surowym okiem monsieur Gustave'a H.
Stałem się jego uczniem, a on moim doradcą i opiekunem.
Kim jest boy z recepcji?
Jest całkowicie niewidzialny, lecz zawsze na widoku.
Pamięta, czego ludzie nie znoszą.
wyczuwa potrzeby gości,
zanim zajdzie potrzeba.
A przede wszystkim jest dyskretny do przesady.
Goście wiedzą, że ich tajemnice, niektóre dość plugawe,
pójdą z nami do grobu.
- Więc buzia na kłódkę, Zero. - Tak jest.
To na razie wszystko.
Zacząłem pojmować, że część najbardziej cenionych i szanowanych gości
przyjeżdżała tu dla niego.
Zajmował się nimi z poczucia obowiązku.
Ale chyba też dla przyjemności.
Wymogi pozostawały niezmienne.
Bogactwo...
podeszły wiek...
zagubienie...
próżność...
płytkość...
Włosy blond...
nienasycenie.
Dlaczego blond?
Innych nie było.
Był także
najobficiej perfumującym się mężczyzną, jakiego znałem.
Woń anonsowała go już z bardzo daleka.
L utrzymywała się wiele minut po jego zniknięciu.
Pracowałem 6 i pół dnia w tygodniu.
Od piątej rano do północy.
Jadaliśmy skromnie, lecz często, dla kondycji.
Dwa śniadania, dwa obiady i lekka kolacja.
M. Gustave wygłaszał nam co wieczór kazanie.
Chamstwo to nic innego jak wyraz strachu.
Strachu przed niespełnieniem pragnień.
Nawet okropna i szpetna osoba, jeśli tylko jest kochana,
otwiera się niczym kwiat.
Tu przypomina mi się wiersz.
"Pędzel malarza tknął nijaką twarz"
zwinnie koniuszkiem włosia
i rumieniec pysznej barwy wyrwał policzek z martwoty...
Sam spożywał obiad W odosobnieniu, u siebie.
Tożsamość właściciela hotelu była dla nas wszystkich zagadką.
Co miesiąc zjawiał się jego wysłannik, mecenas Kovacs,
by przejrzeć księgi i udzielić wskazówek w imieniu tajemniczego właściciela.
Monsieur Gustave i nasz dyrektor finansowy, Herr Becker,
zamykali się z nim w pomieszczeniu nad recepcją.
Wtedy także poznałem Agatę.
Ale 0 tym nie będziemy rozmawiać.
Część 2: Madame C. V.D.u. T.
Prasa
Dwa wydania dziennie Najważniejsza gazeta Żubrówki
Kolejka
- Czego? ' Pan patrzy!
Będzie wojna Czołgi u granic
Znaleziono zwłoki hrabiny
Wielki Boże!
Wyrazy współczucia.
- Musimy do niej jechać. - Musimy?
Tout de suite. Ona potrzebuje mnie, a ja ciebie, do pomocy.
- Ile ci zajmie pakowanie? - 5 min.
Weź butelkę Pouilly-Jouvet '26,
kubełek lodu i 2 kieliszki. W restauracyjnym podają szczyny.
Czuję się winny.
Mówiła mi o złych przeczuciach, nie słuchałem.
Całe Lutz będzie w czerni, prócz jej upiornych, wyrodnych dzieci,
których nie całowała na dzień dobry.
Będą tańczyć jak Cyganie.
Nie warto niczym się w życiu zajmować, bo w mgnieniu oka przemija.
Ani się obejrzysz i tężejesz pośmiertnie.
Och, ci najlepsi odchodzą młodo.
Może zostawiła parę klubeków dla twego starego druha,
ale dajmy atramentowi wyschnąć na akcie zgonu.
W łóżku była jak dynamit.
Miała 84 lata, monsieur Gustave.
Miewałem starsze.
Młodzi wolą polędwiczkę,
starsi muszą się zadowolić tańszymi kawałkami.
I dobrze, bo je bardzo lubię.
Mają więcej smaku, jak mówią.
Dlaczego stajemy na polu jęczmienia?
19 października
Zamknięcie granic
Witam, panowie.
Papiery, proszę.
Z rozkoszą.
Niezbyt pochlebne zdjęcie, choć kiedyś słynąłem z urody.
To "F" to co? Fritz? Franz?
- Franz. - Wiedziałem!
Robi śmieszną minę.
Wiza migracyjna i pozwolenie na pracę, Franz, złotko.
Jest ze mną.
Wysiadaj.
Momencik. Siadaj. Papiery ma w porządku.
Sprawdziłem w Biurze ds. Pracy i Służby.
Aresztujecie go, bo jest imigrantem? Nie zrobił nic złego!
Przestańcie, do cholery!
To nic! Niech robią swoje!
Au, to boli!
Parszywi, przeklęci, francowaci faszyści!
Ręce precz od mojego boya!
Co się dzieje?
Skandal!
To mój pracownik z Grand Budapestu!
Monsieur Gustave?
Moje nazwisko Henckels.
Syn dr. Wolfganga Henckels-Bergersdörfera.
Pamięta mnie pan?
Wiem, kim pan jest. Niesamowite. Mały Albert.
Tak mi wstyd. Puścić ich.
.Suzy!
To bezpaństwowiec.
Musi mieć wizę tranzytową,
którą w tej chwili ciężko zdobyć.
Proszę.
Dokument tymczasowy, ale nic lepszego teraz nie wymyślę.
A jak pańska cudowna matka?
- Dobrze, dziękuję. - Ubóstwiam ją.
Proszę ją uściskać.
Okazał mi serce, kiedy byłem samotnym małym chłopcem.
Przepraszamy za zakłócenie spokoju.
Proszę wybaczyć.
Widzisz? Zdarzają się jeszcze przebłyski cywilizacji
W tej jatce barbarzyńców zwanej ongiś ludzkością.
I to właśnie kultywujemy na swój skromny, pokorny, nieznaczący...
A pies to jebał.
Gdzie ona jest, Clotilde? Prowadź.
Wyglądasz świetnie, złotko. Wspaniale się spisali.
Nie wiem, jaki stosują w kostnicy krem, ale chcę go mieć.
Od lat tak dobrze nie wyglądałaś.
Zupełnie jakbyś żyła.
A jednak go zmieniłaś. Teraz jest idealny.
- Clotilde? - Tak?
Szklankę zimnej wody bez lodu proszę.
Dobrze.
Pan Serge prosi na prywatną rozmowę.
Dobrze.
Nie zabawię długo, złotko.
Przeszliśmy przez obite suknem drzwi
i wąski korytarz dla służby do pokoiku kamerdynera.
W Chwilę później otworzyły się drzwi
i do kuchni wpadł nieduży służący ubrany na biało.
Nie zapomnę wyrazu jego twarzy.
Co się tu, u diabła, dzieje?
Nigdy dotąd nie byłem w tego typu rezydencji.
Niewiele rozumiałem z tego, co nastąpiło potem,
ale z czasem pojąłem prawdę.
Kiedy decydują się losy wielkiej fortuny,
ludzka chciwość rozlewa się jak trucizna w żyłach.
wujowie, bratankowie, kuzyni,
powinowaci i dziesiąta woda po kisielu.
Najdalsi pociotkowie starszej pani zlecieli się jak osy.
Zgromadzeniu przewodniczył, przedziwnym zbiegiem okoliczności,
znany nam mecenas Kovacs.
Oczywiście, był wybitnym prawnikiem.
Ale okazało się, że jest egzekutorem spadku po zmarłej wdowie.
Oto ostatnia wola i testament madame D.:
ogólna tontyna
sporządzona 46 lat temu przed śmiercią jej małżonka
oraz dołączonych do niej 635 zmian,
adnotacji, poprawek i listów intencyjnych
spisanych na przestrzeni kolejnych dekad.
Moc prawna tego zbioru będzie przedmiotem analiz,
jednak sądzimy, iż życzeniem mme D. było
przekazanie gros majątku
jej synowi Dymitrowi,
ustanowienie renty dla jego sióstr,
Margarity, Letycji i Karoliny,
oraz zapisy dla innych członków rozległego rodu
z listy beneficjentów, którą w stosownym czasie ujawnię.
Aczkolwiek...
pojawił się kodycyl doręczony mi pocztą dziś rano,
wysłany przez mme D.
W ostatnich godzinach życia, wnoszący zmianę w oryginalnym tekście.
I zgodnie z prawem zapoznam teraz państwa z jego treścią.
O autentyczności dokumentu zadecyduje sąd,
więc proszę strony o cierpliwość i powstrzymywanie się od komentarzy
do czasu zakończenia stosownych procedur.
"Zacny przyjaciel, który dał mi na starość pociechę,"
wnosząc blask słońca w życie leciwej kobiety,
która pożegnała już marzenia o szczęściu,
monsieur Gustave H.
Otrzymuje, bez opłat podatkowych,
i z przeniesieniem wszelkich praw własnościowych,
obraz Chłopiec z jabłkiem...
"J. van Hoytla..."
- Nie! - "...Młodszego..."
Co?
"...który dał nam tyle radości".
- Van Hoytl? - Bez podatku?
Kto to jest Gustave Hf?
Obawiam się, że ja, złotko.
Ten pieprzony pedzio?!
To konsjerż! Co tu robisz?
Przybyłem oddać cześć wspaniałej damie, którą kochałem.
- Jest intruzem w moim domu! - Jeszcze nie twoim.
Dopiero po zatwierdzeniu testamentu...
Nie dostaniesz Chłopca zjabłkiem, ty mały cwelu!
I jak ja mam się teraz czuć?
Wezwać policję! Pozwiemy go!
Ten kryminalista nękał moją rodzinę od 20 lat.
To cyniczny kombinator i hochsztapler żerujący na niepoczytalności staruszek!
I pewnie do tego je pieprzy!
Chodzę do łóżka z wszystkimi przyjaciółmi.
Gdzie jest Céline?
Co? Umarła. Czytamy jej testament.
A... no tak, oczywiście.
Jeśli miałeś czelność tknąć moją matkę, żywą czy martwą,
to klnę się na Boga: poderżnę ci gardło.
Podobno jestem pieprzonym pedziem.
- To też. Jesteś biseksualny. - Zmieńmy temat. Wychodzę.
Proszę nie robić hałasu.
Obraz Chłopiec z jabłkiem jest bezcenny.
Gratuluję panu.
Będą ze mną o skurwiela walczyć.
- Jest bardzo piękny? - Aż brak słów.
"Nawet zdolnego barda rymy sławić mogą jeno"
jej nieobecność i to, czym ona nie jest.
- Jego Język"... - Mogę go zobaczyć?
Nie widzę przeciwwskazań.
Genialnie uchwycony przez van Hoytla
piękny chłopiec u progu męskości.
Gładki blondyn o cerze białej jak to mleko.
Proweniencja bez zarzutu.
Jedno z ostatnich płócien w zbiorach prywatnych. I najlepsze.
Arcydzieło.
Reszta tych gówien to chłam.
M. Gustave?
Mogę Jakoś pomóc?
Tak, Serge.
Możesz to zapakować.
Zapakować... Chłopca z jabłkiem?
POUFNE
Co mi chciałeś powiedzieć? Wcześniej?
Teraz nie mogę powiedzieć.
Napisz do mnie jutro. Dworzec Lutzbahn!
Nigdy się z nim nie rozstanę.
Przypominał jej mnie. Teraz ja będę przy nim ją wspominać. Zawsze.
Skonam z tym obrazem nad łóżkiem.
Dostrzegasz podobieństwo?
A... owszem.
Ale lepiej go sprzedać.
I to prędzej niż później, mogą próbować go wykraść.
No i Ci obłąkani żołnierze w ekspresie.
Chyba szykuje się wojna i posucha w hotelarstwie.
Może nawet jutro nas zamkną.
Zawrzyjmy pakt krwi.
Upłynnimy obraz na czarnym rynku przed końcem tygodnia,
wyjedziemy z kraju, zadekujemy się na maltańskiej Riwierze,
przeczekamy trudności i wrócimy do pracy.
W zamian za pomoc, lojalność
i usługi w roli osobistego lokaja,
ślubuję ci wypłacić 1,5% uzyskanej ceny netto.
- 1,5'? - Plus wikt i opierunek.
- Nie dałoby się 10%? - 10% Żartujesz?
Tyle nie płacę nawet marszandowi,
a ty nie odróżniłbyś chiaroscuro od podrobów.
Nie. 1,5. Ale zrobimy tak:
jeśli umrę pierwszy, co jest pewne, będziesz jedynym spadkobiercą.
Niewiele mam, poza kościanymi szczoteczkami
i zbiorem poezji romantycznej,
ale kiedy przyjdzie czas, będą twoje.
Oraz to, czego nie wydaliśmy na dziwki i whisky.
To nasz tajemny pakt.
Podyktuję ci treść.
"Ja, monsieur Gustave H., będąc W miarę zdrów na ciele i umyśle,
dnia 19 października roku Pańskiego 1932..."
Nigdy mi nie zdradził swego pochodzenia.
Nie pytałem, z jakiej wywodził się rodziny.
Przepraszam?
Panowie z policji... pytają o pana.
Powiedz im, że już schodzę.
Byłeś kiedyś przesłuchiwany?
Raz. Aresztowali mnie i torturowali rebelianci
po Powstaniu Pustynnym.
Więc wiesz, co robić. Twarz na kłódkę.
Nigdy nie słyszałeś o van Hoytlu. Idziemy.
Czym możemy panom służyć?
- Ach, inspektor Henckels. - Z rozkazu naczelnika policji Żubrówki
aresztuje pana pod zarzutem zabójstwa Céline Villeneuve Desgoffe und Taxis.
Czułem, że to podejrzane. Nie podano przyczyny zgonu.
Zamordowano ją. I podejrzewacie o to mnie.
Stać!
Część 3: Posterunek 19 Obóz internowania przestępców
Tydzień później
W oczekiwaniu na rozprawę
Co się stało?
To., mój drogi Zero, że spuściłem wpierdol
płaczliwemu mięczakowi Pinky'emu Bandinskiemu,
który miał czelność zakwestionować moją męskość.
Z marnych powieści płynie nauka:
że znalazłszy się w takim miejscu
nie wolno ci być pipą.
Musisz pokazać klasę.
Zdobyć szacunek.
Szkoda, że nie widziałeś rano jego szpetnego ryja.
Stał się mym drogim przyjacielem. Liczę, że go poznasz.
Więc... gadałeś z Kovacsem?
W tajemnicy.
Kazał mi przysiąc na Biblię, że nikt się nie dowie.
- Pan też powinien. - Zrobię to póżniej.
- Podejrzewa, że jest pan niewinny. - Oczywiście.
O co mnie oskarżają?
Dnia 19 października, wczesnym wieczorem,
znany domownikom i służbie Gustave H.
Przybył do rezydencji rodu Desgoffe und Taxis w Lutzu
wchodząc tam od tyłu, nie powiadomiwszy nikogo o przybyciu.
Przemknął służbowymi przejściami
do prywatnych pokoi madame D.
Nie wiadomo, czy wizyta była z nią wcześniej uzgodniona czy nie.
Nazajutrz znaleziono jej zwłoki. Uśmierciła ją Strychnina.
M. Gustave zniknął,
by zjawić się 24 godziny później.
Tożsamość oskarżycieli ujawnia notarialnie potwierdzone zeznanie.
Są to wszyscy członkowie bliższej i dalszej rodziny.
Niemniej osoba, która miała rzekomo widzieć domniemane wydarzenia,
jest poza zasięgiem sądu. Nie znamy miejsca jej pobytu,
ale odpowiednie organa rozpoczęły już poszukiwania.
Kto to?
- Serge? - Niestety.
Ten mały kutas.
Nie wierzę. Zmusili go.
Trafiłem w gniazdo żmij!
- Ma pan alibi? - Tak, ale to żona księcia Westfalii.
Nie mogę jej mieszać w ten cyrk.
- Chodzi o pańskie życie. - Wiem, ale dziwka dała dyla.
Jest na pokładzie Królowej Nastazji w drodze do Tanganiki Holenderskiej.
Proszę się nie poddawać.
Szczegóły spisku,
opisane w ogólnodostępnych źródłach,
W tamtych czasach były dla nas niepojęte.
Szukam Serge'a X.,
służącego moich chlebodawców,
rodziny Desgoffe und Taxis z zamku Lutz.
- Tak? - To twój brat?
- Tak. - Widziałaś go ostatnio?
- Nie. - Nie?
Nie.
Muszę go odszukać. Dla bezpieczeństwa jego i wszystkich innych.
Gdyby się pokazał...
Jopling radzi mu...
wracać do domu.
Ale jedno było pewne.
Ród Desgoffe und Taxis miał potężne wpływy.
A czas nam nie sprzyjał.
List od monsieur Gustave'a. Zero.
- Chce pan żebym...? - Czytaj.
"Moi drodzy i Zaufani koledzy".
Tęsknię niewymownie, pisząc do was po haniebnym i groteskowym aresztowaniu.
Póki nie odzyskam wolności,
hotel pozostaje w waszych rękach.
Jego nieskalana reputacja także.
Pilnujcie jej czystości i chwały.
Dbajcie o najmniejszy detal,
jak gdybym wisiał nad wami niczym sęp
z biczem w szponach. Ponieważ wiszę.
Jeśli odkryję, że doszło do zaniedbań,
spadnie na was szybka i bezlitosna kara.
Waszej opiece powierzono wielki i szlachetny gmach.
O wszelkich błazeństwach informujcie Zero.
"Szczerze oddany monsieur Gustave".
Jest jeszcze wiersz, ale zacznijcie jeść zupę, bo ma 46 zwrotek.
"Zawilgły, czarny popiół zalega w brudzie szczurzego gniazda"
i miesza się ze smrodem próchna,
"gdy piosnka ulicznika..."
Nigdy nie ufałem temu kamerdynerowi.
- Jest zbyt uczciwy. - Zbyt uczciwy, powiadasz?
Możliwe, że i tak. Odszukaj go, i to piorunem.
Może ktoś się skusi na talerz brei?
Nikt? Na pewno?
A ty, z wielką blizną na twarzy?
Skosztuj. Dziś jest nawet gorąca i pożywna.
Posolę.
Miłego dnia.
Breją panowie. Są chętni?
Wasza wola.
Pobudka. Ciach, ciach.
Dzień dobry, Pinky.
- Znowu od Mendla? - w rzeczy samej.
Kto ma majcher?
- Nieziemskie. - Mendl to mistrz.
Wracam do pracy.
Tak?
Obgadalim to z chłopakami.
Porządny z pana gość.
O to mnie jeszcze nie oskarżano, ale dziękuję za szczerość.
Jesteś pan teraz jednym z nas.
Co za urocze słowa.
Dzięki, drogi Pinky. Dzięki, Günther. Dzięki, Wolf.
Coś jeszcze?
Nawijaj, Ludwig.
Posterunek 19 to nie byle jaka Ciupa.
Grube kraty W drzwiach, kominach i oknach.
72 dwóch klawiszy w środku, 16 dodatkowych na wieżach.
Stumetrowe urwisko, a w dole fosa z krokodylami.
Ale wszędzie jest jakiś słaby punkt.
U nas:
system kanalizacji burzowej.
Powstał przy pierwotnej fortyfikacji
jeszcze w średniowieczu.
Może to nie spacer w parku
z piękną damą i białym pudełkiem,
ale ma elementy, nazwijmy to "wykonalności".
I to jest nasza bułka z masłem.
Popatrzcie.
Kto to narysował?
Jak to kto? Ja.
Świetna kreska, Ludwigu. Masz zadatki na artystę.
Pytanie: jak się przez to przebijemy?
To gruba na łokieć granitowa konstrukcja.
Kopanie majchrem
to od 3 do 6 miesięcy ciągłej pracy.
W tym czasie paru z nas zostałoby brutalnie straconych.
Trafił pan w sedno, monsieur Gustave.
Mamy lewe papiery, ubrania z drugiej ręki,
drabinę z patyków i prześcieradeł,
ale brak nam narzędzi do kopania,
o które w tej mecie dość ciężko.
Doszedłszy do tego miejsca,
starszy pan zamilkł i odsunął swój comber jagnięcy.
Jego oczy nabrały kamiennego wyrazu.
Widziałem, że cierpi.
- Źle się pan poczuł? - Spytałem wreszcie.
- Om, me. - Odpowiedział.
Nie wiem tylko, jak dalej postąpić.
Płakał.
Nigdy nie mówię o Agacie,
bo nawet na myśl o jej imieniu
nie potrafię okiełznać emocji.
A jednak nie da się tego obejść.
To jej zawdzięczamy ocalenie.
Na 3. oficjalnej randce oświadczyłem się i zostałem przyjęty.
Miesiąc wcześniej
- Poślubisz mnie? - Tak.
Razem nie mieliśmy nawet 50 kiubeków.
Nikt nie Wiedział, ale kto by się tym przejął?
Każde z nas było zdane na siebie.
l zakochane bez pamięci.
- Masz. - Dziękuję.
- To książka. - Widzę.
Poezja romantyczna, tom l. M. Gustave mi polecił. Też mam egzemplarz.
- Zepsułem ci niespodziankę. - I tak rozpakuję.
Przeczytaj dedykację.
"Ukochanej, umiłowanej, drogiej Agacie,"
którą wielbię. Z szacunkiem, podziwem,
całusami, wdzięcznością, życzeniami i miłością...
Od Z dla A...
M. Gustave zarządził natychmiastową r' gruntowną weryfikację...
Jest urocza. Tak urocza.
...w trakcie której dał jej porcelanowy wisior i 5 tuzinów zawijanych w bibułkę tulipanów
w pudle wielkości dziecięcej trumienki.
- Tak się nie godzi. - Że co, proszę?
Czemu się dąsa?
Nie może pan kupować jej prezentów.
Przesłuchuję to urocze zjawisko dla twojego dobra.
Wystrzegaj się zazdrości, nawet chwilowej.
Flirtuje z tobą?
- Tak. - Aprobuję wasz związek.
Agato, moja śliczna, wracaj do lubego.
Wkrótce okazało się...
Błogosławię obojgu.
...że Agata nie tylko wyjątkowo biegle operuje łopatką i tutką z kremem...
- Mendl! - Szybko!
...ale jest też nad wyraz odważna.
Chyba taka się urodziła.
Czegoś brakuje.
Kluczowego dokumentu, który zawieruszono bądź zniszczono.
Nie wiem, co zawiera i co oznacza,
nie wiem, czym jest,
ale wszędzie napotykam jego ślady i cienie.
Nie chcę pana straszyć
i nie sądzę, by sędzia zmienił decyzję w sprawie pańskiej części spadku.
A jednak, zważywszy na okoliczności zgonu,
jak i na zniknięcie kluczowego świadka zbrodni, Serge'a X.,
radzę zgłosić to uwadze inspektora policji,
by wykluczyć w przyszłości podejrzenia o nadużycie.
- Zgadzamy się? - Nie.
- Nie zgadzamy się? - Nie.
- Mogę o coś spytać? - Tak, Dymitrze?
- Dla kogo pracujesz? - Słucham?
Dla kogo pracujesz? Nie jesteś naszym adwokatem?
Jestem egzekutorem spadku.
W tej szczególnej sytuacji reprezentuję nieboszczkę.
Ach tak?
Tak. Uwzględniła moją prowizję...
Zamknijmy sprawę bez robienia szumu. Zgadzamy się?
Jestem adwokatem. Mam obowiązek trzymać się litery prawa.
Nie zgadzamy się.
Do dupy, siostrzyczki.
Wyrzucił mojego kota przez okno?
- Chyba nie... - Wyrzucił?
Jest coś, o czym ci nie mówiłem.
Ukradł obraz, niezwykle cenny. Być może wart nawet 5 milionów.
Nie wiem, czy zauważono brak, ale jeśli coś spotka mnie i...
Kradniecie dzieła sztuki?
Jedno. Musimy zadbać o twój byt.
Schowaj to. Zapisane szyfrem, użyj lupy.
Kryjówka Chłopca z jabłkiem.
Nie gódź się na mniej niż połowę oferty...
- Jestem piekarzem. - Cukiernikiem.
Nie jestem paserem.
Nie handluję kradzionym towarem.
Źle się wyraziłem. Dostał go w spadku.
Czas spać.
Dobrze, Herr Mendl.
- Schowaj to. - Nie.
Dobra, ale mimo to weź.
Perski kot (zdechły)
Następny przystanek: Kunstmuseum
15 minut do zamknięcia muzeum
14 minut do zamknięcia muzeum
Zakaz wstępu
Wyjście
Nazajutrz Herr Becker otrzymał
zawiadomienie z kancelarii mec. Kovacsa
o odwołaniu zaplanowanego spotkania. Na wieki wieków.
Zaopatrzenie
3 dni później
Pryskamy.
Kuchnia
- Jak tam wyleźliście? - Stul pysk!
Ci goście usiłują zbiec!
Odbiło ci, kablu?
Staż! Straż!
To ty! Dzięki! Dzięki, miły, życzliwy człowieku!
Sypialnia strażników
Chyba można to nazwać remisem.
Dobry wieczór.
Przedstawię: Pinky, Wolf, Ludwig, oto boski Zero.
Günther poległ w katakumbach.
Kto wie., kiedy się znów zobaczymy, ale jeśli...
Moment!
Nie czas na pogaduszki.
Niech pan na siebie uważa.
Powodzenia, mały.
- Którędy do kryjówki? - Nic nie znalazłem.
Nie ma kryjówki? Serio? Jesteśmy zdani na siebie?
Niestety. Rozpytywałem, ale...
Rozumiem. Zbyt ryzykowne. Trzeba improwizować.
Czas założyć przebranie.
- Jesteśmy w przebraniu. - Nie.
Miały być doklejane nosy i zarost.
- Nie przyniosłeś? - Myślałem, że pan zapuszcza.
Nie wyglądałoby to realistycznie, prawda?
Dobrze zrobione są przekonujące.
Ale rozumiem. Trudno.
Spryskaj mnie L'air de Panache.
- Chociaż raz? - Zapomniałem zabrać.
Co? Zapomniałeś o L'air de Panache?
Niewiarygodne. .Jak mogłeś?
Byłem w więzieniu. Wiesz, jak to upadla?
Ja cuchnę!
Cudowne, prawda?
Ale to chyba norma w... Przypomnij mi, skąd jesteś.
Aq Salim al-Jabat.
To chyba norma w Aq Salim al-Jabat,
gdzie majątek to kupa brudnych dywanów i zagłodzona koza,
gdzie sypia się w namiocie i odżywia daktylami i skarabeuszami.
Ale nie tak cię szkoliłem!
Opuściłeś kraj, w którym żyłeś jak ryba w wodzie,
by przebyć szmat drogi i stać się ubogim imigrantem
w wytwornej, kulturalnej społeczności,
która świetnie by się bez ciebie obeszła.
Wojna.
Ze jak?
Mojego ojca zamordowano.
Reszta rodziny została rozstrzelane.
Wioskę spalono,
a niedobitków zmuszono do ucieczki.
Wygnała mnie wojna.
Rozumiem. Czyli raczej jesteś uchodźcą?
Właśnie.
W takim razie cofam to, co powiedziałem.
Idiota ze mnie. Żałosny błazen.
Cholerny, samolubny drań!
To haniebne i niezgodne z etosem Grand Budapestu.
Przepraszam w imieniu hotelu.
Zirytował pana tylko brak perfum...
Nie usprawiedliwiaj mnie. Zawdzięczam ci życie.
Jesteś moim przyjacielem i protegowanym. Jestem z ciebie dumny.
Wiedz o tym.
Bardzo mi przykro, Zero.
Jesteśmy braćmi.
A jak tam nasza droga Agata?
"Wstawał świt, gdym ujrzał jej twarz wśród wrzosów,"
i od tej pory powracam tam, dzień w dzień, w zachwycie,
"choć ocet serce zalał moje..."
Świetne, ale sza! Włączył się alarm.
Zapamiętaj, gdzie przerwałeś, dokończysz później!
Blokada dróg w promieniu 50 km.
Blokada torów w promieniu 100 km.
50 ludzi i 10 psów tropiących za 5 minut.
Przeczeszemy każdy brezelhaus, waffelhütte i biergarten,
a szczególnie każdy grand hotel od Äugenzburg po Zilchbrück.
To groźni zawodowi przestępcy.
A przynajmniej trzej z nich.
A pan to kto?
Cywile nie mają tu wstępu.
- To wojskowe śledztwo. - To pan Jopling.
Matka jego pracodawcy to ofiara...
Milczeć!
Pracuje pan u Desgoffe'ów und Taxis?
Wie pan, że 23 października zamordowano mec. Kovacsa?
Wiem, że zniknął.
W nocy znaleziono w Kunstmuseum jego zwłoki upchnięte w sarkofagu.
Brakowało im czterech palców.
- Co pan o tym wie? - Nic.
Proszę wyprowadzić pana Joplinga.
Od Mendla.
Z Excelsior Palace w Baden-Jürgen na koszt rozmówcy.
Nie mamy innego wyjścia.
Czekam, dzięki.
Inaczej nie wspominałbym ci o jego istnieniu.
Pamiętaj, nikomu ani słowa.
- Przysięgasz? - Ale 0 co chodzi?
Nie mogę powiedzieć.
Jak się załatwia najlepsze miejsca w operze na dzień przed spektaklem?
Jak się załatwia prywatne zwiedzanie królewskiej kolekcji gobelinów?
Jak załatwić najlepszy stolik Chez Dominique w czwartkowy wieczór?
Ivan, złotko, tu Gustave.
Jeszcze 5 minut temu byłem.
Postanowiliśmy się szybko ewakuować.
Kanałami. Oczywiście.
Wybacz, ale mamy mały nóż na gardle.
To oficjalna prośba.
Proszę o usługę specjalną ze strony...
Część 4: Towarzystwo Skrzyżowanych Kluczy
oddzwonię, Gustave.
Tak. Czekaj.
Przepraszam. Woli pan iść pieszo?
Jesteśmy tu. To proste.
Górskim szlakiem i w lewo.
Jojo, Wyprowadź pana.
Z monsieur Georgeśem z Chateau Luxe.
Zastąp mnie.
Tak, iwanie?
Rozumiem.
Z monsieur Dino w Palazzo Principessa, proszę.
Wyżej, psia jego mać, wyżej!
Zastąp mnie.
- M. Georges? - Wyżej!
Jasne. Już się robi.
Z m. Robinem z Cóte du Cap, proszę.
I dwa, i trzy.
Monsieur Robin, monsieur Dino do pana.
Zastąp mnie.
- Raz, dwa, trzy... - Tak, Dino?
Tak, Dino. Jasne, Dino.
Z monsieur Martinem z hotelu Ritz Imperial.
Za dużo soli.
Za mało pieprzu.
Zastąp mnie.
- Robin? Martin. - Za dużo soli.
Tak słyszałem.
Możliwe. Podzwonię tu i ówdzie.
Serge X. zniknął, mec. Kovacs też.
Mme D. nie żyje, Chłopiec zjabłkiem skradziony, przez nas.
Dymitr i Jopling, okrutni, zimni dranie.
Gustave H. na wolności. Co jeszcze?
- Zero w kropce. - Zero w kropce, oczywiście.
Akcja się zagęszcza, jak to mówią.
Ciekawe dlaczego. To aluzja do zupy?
Nie wiem.
Wsiadajcie!
Znaleźliśmy kamerdynera.
Ukrywa się na odludziu u podnóża Gabelmeistera.
Spotka się z wami jutro w południe
W obserwatorium na szczycie.
Nikomu ani słowa. Wszystko wyjaśni.
Wasz pociąg rusza za 4,5 minuty.
Oto bilety.
- Trzecia klasa? - Duże obłożenie.
Ale konduktor był sommelierem w Wersalu. Uruchomił znajomości.
Przydadzą się w restauracyjnym.
I ostatnia sprawa.
L'air de Panache.
Mieli tylko 15 ml.
Dajmy mu coś symbolicznie.
- Ile ze sobą masz? - 42 klubeki i 3 znaczki.
Daj mi 25. Tak.
- Bóg zapłać. - Błagam.
Jedno muszę mu przyznać.
Tego nie przewidziałem. Dobra, co dalej?
Pogadaj znów z kulawą siostrą, ale tym razem przekonująco.
Szlag by trafił, pies to trącał!
Ja pierdolę!
Co tu robi to gówno?
- Chłopiec z jabłkiem? - Myślałam, że to ty go Schowałeś.
Kurwa, jaja sobie robicie?
Chyba zabrał go m. Gustave.
Nie mam żalu do Serge'a. Nie można go winić za brak kręgosłupa.
To mały, zastraszony tchórz.
- Nie jego wina, co? - To zależy.
Wszystko od czegoś zależy. Jasne, że zależy.
Tak, pewnie masz rację.
Co nie znaczy, ze tego szczurka nie uduszę.
Będę mógł celebrować? Ceremonię ślubu.
Oczywiście.
Dziewczyna jest przeurocza.
Płaska jak deska, z myszką w kształcie Meksyku na połowie twarzy.
Stoi godzinami w gorącej kuchni,
a Mendi, choć to geniusz,
wisi nad nią jak goryl.
A jednak, nie ulega wątpliwości,
że zawsze i nieodmiennie zachwyca.
Dlaczego?
Z powodu swej czystości.
Ona także pana podziwia.
- Naprawdę? - Bardzo.
To optymistyczne. To znaczy, że rozumie.
I to jest najważniejsze.
Proszę z nią nie flirtować.
Głowa dziewczyny znaleziona w koszu na bieliznę
O 4.00 rano odebrała i pokwitowała telegram.
Koperta była przy zwłokach, zawartość zniknęła.
Ale kopie taśm dalekopisu są przechowywane przez 24 h.
Przepisałem treść. Brzmi, jak następuje.
"Pakuj rzeczy. Stop."
Bądź gotowa do wyjazdu. Stop.
Kryjówka u stóp Gabelmeistera. Stop.
Zniszcz tę wiadomość, kocham. Stop...
Gdzie jest kosz?
Odludzie u podnóża góry Gabelmeister
Dokąd pan się wybiera?
Narty? Sanki? Wspinaczka?
3 klubeki.
Wysłałem Agacie depesze,
by udała się do umówionej kryjówki;
taboru cygańskiego przy szosie do Nebelsbad.
Sami podążyliśmy na wschód w żubrówkowskie Alpy,
na wysokogórskie spotkanie z kamerdynerem Serge 'em X.
Dla bezpieczeństwa wysiedliśmy chyłkiem na placu załadunkowym obok stacji.
L'air de Panache.
Południe Obserwatorium na szczycie
Widok boski, to jedno im przyznam.
Też tak uważam.
"Powiada się, że padający płatek równych sobie nie ma
- "w swej idealnej..." - Ktoś idzie.
M. Gustave z hotelu Grand Budapest w Nebelsbad?
Wagonik czeka.
M. Gustave z hotelu Grand Budapest w Nebelsbad?
Zamieniamy się miejscami.
M. Gustave z hotelu Grand Budapest w Nebelsbad?
Proszę się przebrać i śpiewać.
- M. Gustave...? - Tak, do cholery!
Spowiadaj się.
Jestem niewinny!
Nie, nie.
Proszę wybaczyć, nie Chciałem pana zdradzić.
Grozili mi śmiercią, a teraz zabili jedyną krewną.
Nie... kogo tym razem?
- Moją siostrę. - Tę kulawą?
- Tak. - Chuje!
Ostrzegałem od początku.
Wiem, złotko. Było minęło.
Proszę cię, byś oczyścił moje imię.
- Żałoba żałobą, ale... - To nie koniec...
- ...tej historii. - MÓW.
Byłem świadkiem przy spisywaniu drugiego testamentu mme D.,
który miał być wykonany, gdyby ją zgładzono.
Drugiego?
Na wypadek ukatrupienia?
Zniszczyli go.
Sporządziłem kopię.
Drugi egzemplarz drugiego testamentu?
Tak.
Gdzie jest? O co tu chodzi?!
Dość tego napięcia, to jakiś pierdolony koszmar!
Co jest, kurwa, grane?!
Cholera, zadusili biedaka!
Szybko!
- Co z nim zrobimy? - Nie wiem!
To psychopatyczny morderca. Stań!
Nie mogę! Z trudem steruję!
Igrzyska zimowe
Meta
Ty odrażająca, żałosna kreaturo! Nienawidzę cię!
"Jeśli to życia kres Zegnajcie! - zawołał ranny dudziarz..."
Wokół strzałów huk, zwycięskie hurra!
I oto szaniec padł.
"Ten lęk, że kres, że dech to jest ostatni mój..."
Kurwa, załatwiłeś go!
Brawo, Zero!
Jesteś ścigany przez prawo.
Poddaj się, a osobiście dopilnuję, by cię dobrze traktowano.
Nie próbuj uciekać!
- I co? - Nie wiem.
Wolę rzucić się w przepaść niż wrócić za pieprzone kratki!
Kradniemy motor świra, jedziemy po Agatę i obraz,
- i osiadamy na maltańskiej Riwierze. - Brawo! Jesteś cudowny! Dzięki.
Uczcijmy chwilą ciszy wiernego sługę, zgładzonego podczas pełnienia obowiązków.
Żegnaj, Serge.
Dobra, już!
Część 5: Drugi egzemplarz drugiego testamentu
Wojna wybuchła 0 północy.
Przed obiadem padło Pffeifelstad.
10 batalionów przekroczyło zachodnią granicę.
Dowództwo przybyło do Nebelsbad.
24 godziny później
Z pozdrowieniem od Herr Mendla. Dla dowództwa.
Gen. Stieglitz prosi o salon z widokiem na ogród.
Apartament księcia Leopolda. Depesza od Woronieckiego.
Przybędzie dzień wcześniej. Pokoje 401, -2, -3.
Oddział taktyczny przeniesie się do dwójki na 3. piętrze.
Będzie im ciasno.
Rozpoczął się początek końca końca początku.
Smętny finał zabrzmiał fałszywie na pianinie w barze
na obrzeżach wymarłego miasta.
Wolę nie patrzeć na to świętokradztwo.
Ja też.
Hotel zamieniony na koszary.
Już nigdy nie przekroczę jego progów.
- Ja też. - Już nigdy...
Oj, chyba jednak znów tam wejdziemy.
Dymitr.
Agata...
Witam. Jestem monsieur Chuck.
Umieściliśmy pana i siostry W apartamencie króla Ferdynanda.
Dobry wieczór. Generał prosił...
- Kto to? - Słucham?
Chyba ma mój obraz. Przepraszam.
- Szóste. - Stop!
Szóste.
Podarunek od Herr Mendla.
Winda towarowa
Przepraszam.
Widziałeś przed chwilą dziewczynę z pakunkiem pod pachą?
Wsiadła do Windy z p. Desgoffe und Taxis.
Dziękuję.
A ty to kto?
- Otto, nowy boy. - Kiepsko Cię przeszkolono.
Boy nie ujawnia takich danych.
Masz milczeć jak głaz. Jasne?
Śliczny obrazek.
Szóste piętro!
Gdzie Chłopiec Zjabłkiem?!
Nie twój zasrany interes!
Rozwalę ci tę tchórzliwą dupę, raz a dobrze!
Rzuć broń!
Wstrzymać ogień!
Dość!
Kto do kogo tu strzela?
To Gustave H., zbiegły zabójca i złodziej. Przyskrzyniłem go.
To Dymitr Desgoffe und Taxis,
zabójca mec. Kovacsa, Serge'a X., jego kulawej siostry i własnej matki!
Nie ruszać się! Aresztuję wszystkich.
Kto jest za oknem?
Agata!
310 bis.
Trzymaj się!
Nie przeszkadzać
Coś jest na odwrocie...
Agato!
- Jesteś cała? - Chyba tak.
Coś jest na odwrocie obrazu.
Poufne
Otworzyć tylko wówczas, gdy padnę ofiarą zabójstwa
Monsieur Gustave odziedziczył wszystko.
Siedzibę rodu, Schloss Lutz.
Fabryki broni, lekarstw i tekstyliów.
Ława przysięgłych
...ważny Syndykat prasowy...
Oczyszczony z zarzutów
...i jak się pan już domyśla...
Syn zabitej hrabiny znika
...hotel Grand Budapest.
Wyznaczył mnie swym następcą.
Podczas wojny służyłem przybranej ojczyźnie
zza wąskiego biurka, które wciąż stoi w holu obok.
Był taki jak jego podopieczni.
Zagubiony, próżny, płytki, blond, nienasycony.
A pod koniec - stał się nawet bogaty.
Nie udało mu się jednak posunąć w latach.
Najdrożsi; zgromadziliśmy się...
Podobnie jak moja droga Agata.
2 tata później zabiła ją i nasze dziecko
pruska grypa. Śmieszna choroba,
którą dziś leczy się w tydzień. Ale w tamtych czasach uśmiercała miliony.
W 21. dniu okupacji,
kiedy Żubrówka przestała istnieć jako państwo,
wybraliśmy się z panem Gustave 'em do Lutzu.
Odpowiem na twoje wcześniejsze pytanie.
Oczywiście.
Zero pytał mnie o moje skromne początki w branży hotelarskiej.
Przez jakiś czas byłem najlepszym boyem
w dziejach hotelu Grand Budapest.
Chyba mogę tak powiedzieć.
Ale on mnie przerósł.
Chociaż miał wyjątkowego mentora.
To prawda.
"Skąd przybyli dwaj świetlani i niebiańscy bracia,"
połączeni przez chwilę,
gdy frunęli przez stratosferę naszego rozgwieżdżonego okna?
Jeden ze wschodu, a drugi z zachodu...
Doskonałe.
[Nie flirtu] z nią.
Dlaczego znów stajemy na polu jęczmienia?
17 listopada początek blitzu w Lutzu
Te czarne mundury są przygnębiające.
Witam, panowie. Właśnie 0 was mówiliśmy.
- Papiery, proszę. - Z rozkoszą. .Jak zawsze.
Pierwszy pluton egzekucyjny, który nam oficjalnie przedstawiono.
Miło mi.
Plus ça change, prawda?
Wiza migracyjna z pozwoleniem na pracę, złotko.
Proszę.
Zezwolenie na tranzyt
- Proszę wysiąść z pociągu. - Siedź.
Jeśli tkniesz go choćby palcem,
załatwię ci zwolnienie dyscyplinarne,
więzienie i Stryczek przed zachodem słońca.
Bywają jeszcze przebłyski cywilizacji
w tej barbarzyńskie} jatce zwanej ongiś ludzkością.
Wy parszywi, przeklęci, francowaci faszyści!
Jednym z nich był on.
Cóż jeszcze można powiedzieć?
I jak to się skończyło?
Tak, że go zastrzelili.
Odziedziczyłem po nim wszystko.
Po kolacji poszliśmy odebrać klucze do naszych pokoi.
Ale monsieur Jean zniknął.
Chyba całkiem o nas zapomniał.
W ostatnich łatach
nieruchomości tego rodzaju
stały się, z nielicznymi wyjątkami, własnością ogółu.
Warunków jego negocjacji
z nowymi władzami nie ujawniono, jednak ich skutek był oczywisty.
Zero Mustafa zamienił ogromny majątek
na jeden kosztowny, nierentowny, podupadający hotel.
Dlaczego?
Czy tylko ze względów uczuciowych?
zachowałem się dość obcesowo i nietaktowne,
ale musiałem wiedzieć.
Zapewne w trosce o własne zdrowie.
Nie pogniewał się pan za to pytanie?
Nie, skądże.
Czy to ostatni łącznik z nieistniejącym światem?
Z jego światem?
Nie. Nie wydaje mi się.
Widzi pan... łączyło nas powołanie.
To nie byłoby konieczne.
Nie. Zostawiłem sobie hotel przez wzgląd na Agatę.
Byliśmy tu szczęśliwi.
Przez krótką chwilkę.
A tak szczerze... jego świat zniknął, nim on sam się w nim pojawił.
Ale jedno przyznam:
podtrzymywał tę iluzję z niewypowiedzianym wdziękiem.
- Jedzie pan na górę? - Nie, posiedzę tu chwilę.
Dobranoc.
Po tygodniu
wyruszyłem na kurację do Ameryki Płd.
Rozpocząłem długą tułaczkę po świecie.
Przez wiele łat nie wracałem do Europy.
Tak, była to urokliwa, stara ruina.
Ale nie udało mi się jej ponownie zobaczyć.
Film powstał z inspiracji dziełami Stefana Zweiga,
ur. w Wiedniu w 1881 roku zm. w Pertópolis w 1942 roku
Po takim dramacie lepiej sięgnij po TIGERA RESTART.